Als de tijd ten einde loopt…. 1 Alles wat vroeger is geschreven #2

In het vorige deel zagen wij dat de Hebreeërs zich meermaals hielden aan een wijze van aanbidden die aangepast was aan wat ze gewend waren in Egypte, wat niet in de smaak van God viel.

De neiging tot gelijk zijn

We lezen ook dat zij verzuimden hun kinderen ervan te doordringen dat hun God niet gelijk was aan de goden van de andere volken, rondom hen. En dat zij de dienst van hun God daarom niet mochten aanpassen aan de gebruiken van die andere volken. Uiteraard hangen deze zaken nauw met elkaar samen. En hier komen we aan de kern van de zaak:

het volk had de strikte opdracht om ‘anders’ te zijn, om de wereld te tonen hoe een volk-van-God functioneerde, wat dat aan rechtvaardigheid ten gevolge zou hebben, en hoe zij daarom gezegend zouden zijn.

Maar in de praktijk functioneerde het andersom. Hun voornaamste prioriteit bestond eruit net zo te worden als die andere volken. Zij wilden assimileren in plaats van de grote uitzondering te zijn, die als voorbeeld moest dienen. Dat moet ons natuurlijk niet verbazen. De mens wil altijd meedoen, erbij horen, als die anderen zijn. En dat brengt ons op ons thema:

omdat deze neiging van de mens universeel is, is dit ook het grote gevaar dat de leden van het volk van het Nieuwe Verbond bedreigt.

Ook wij willen het liefst als de anderen zijn. En ook de christen heeft de neiging zijn zuivere christendom aan te lengen met praktijken van andere denkrichtingen waar hij wel wat in ziet, of die zijn geloofsleven, naar zijn mening, verrijken.

De praktijk van het christendom

Dat begon al in de Romeinse tijd. De zogenaamde kerkvaders hebben de oorspronkelijke boodschap van het evangelie, in de woorden van hun bewonderaars, ‘aangepast en verduidelijkt’, en zo ‘aanvaardbaar’ gemaakt voor een Grieks-denkende wereld. Onder Constantijn de Grote is zo de vorm van de eredienst aangepast aan wat de heidense Romein gewend was. Later zijn bijvoorbeeld Germaanse elementen en feesten eenvoudigweg ‘verchristelijkt’, d.w.z. van christelijke namen en aanduidingen voorzien en vervolgens opgenomen in het christendom. In onze eigen tijd kwamen er nieuwe theologische invalshoeken. Christus zou vooral ‘solidair’ zijn geweest met de armen en verdrukten, dus marxisme was ook een soort christendom. Of het ging om de emancipatie van achtergestelde groepen, dus iedere vorm van sociale hervorming kon worden gezien als een vorm van christendom.

GiveUsBarabbas.png

Barabbas, lid van de sicarii, een militante joodse vrijheidsbeweging die de Romeinse overheersers met geweld uit Judea probeerde te verdrijven, vrijgelaten in plaats van Jezus.

Zelfs bevrijdingsoorlogen zijn gepresenteerd als gebaseerd op christelijke grondslagen, al had Christus nog zo nadrukkelijk anders geleerd (Johannes 18:36 koninkrijk niet van deze wereld).
Maar het volk verkoos ook in Jezus’ eigen dagen al de vrijheidsstrijder Bar-Abbas boven hun Messias, en dat is nog steeds zo.
Is dat ernstig?
Ja, dat is ernstig.
Waarom?

Omdat de Bijbel ons vanaf het allereerste begin duidelijk maakt dat God zelf dat ernstig vindt, dus dan doet onze eigen mening eigenlijk al niet meer zo ter zake. Toch zal ik proberen duidelijk te maken waar de schoen wringt.

Waar ligt het probleem?

Sommigen leggen bijvoorbeeld veel nadruk op de vorm van de eredienst. Zij zijn onder de indruk van de ‘warmte’ van de aankleding van hun kerk, de plechtigheid van hun dienst, de gewaden van hun ambtsdragers, de traditie van de uitgesproken formuleringen, kortom van de totale uitstraling. Maar dan loop je het risico dat je op den duur de verpakking gaat verwarren met de inhoud, dat rituelen en formules (in het Latijn!) een groter belang krijgen dan de gezindheid waarmee je het beleeft. Anderen zoeken het in rigoureuze handhaving van voorschriften, en vervallen dan al snel in een wetticisme dat de Farizeeën van Jezus’ dagen zo kenmerkte:

“Wee jullie, schriftgeleerden en Farizeeën, huichelaars, jullie geven (zelfs) tienden van (de tuinkruiden), maar veronachtzamen wat zwaarder weegt: recht, barmhartigheid en trouw.” (Matth. 23:23).

Weer anderen trachten, bijv. door onthechting, verdiensten op te bouwen, in de mening zo voldoende ‘bonuspunten’ te verzamelen om hun eventuele fouten te compenseren. En dan ga je het teveel zien als een soort ruilhandel. Met andere woorden, de ideeën die we zelf inbrengen zijn op zichzelf misschien nog niet zo slecht, maar ze beïnvloeden ons denken, bepalen onze prioriteiten en geven zo vorm aan de wijze waarop we ons christen-zijn invullen. En we zouden goed doen ons af te vragen:

als die ideeën werkelijk zoveel zouden kunnen bijdragen aan de kwaliteit van ons christen-zijn, waarom spreekt de Bijbel daar dan niet over? Of verbiedt die het zelfs?

Doen we er dan toch niet beter aan, om aan te nemen dat God Zelf het beter weet dan wij?

Wat we, wellicht met de beste bedoelingen en zonder dat we het ons zo erg bewust zijn, proberen te doen, is onze eigen persoonlijk bijdrage te leveren aan de inhoud van het evangelie van Christus. En we koesteren die bijdrage als onze eigen schat, onze eigen rijkdom. Maar Jakobus zegt:

“U hebt uw schatkamers gevuld, hoewel de tijd ten einde loopt” (Jac. 5:3).

Het is waar dat hij het hier over financiële rijkdom heeft, maar niets hoeft ons te beletten het evenzeer toe te passen op vermeende ‘geestelijke rijkdom’. De tijd loopt ten einde, en het gaat er nu op aan komen hoe wij omgaan met het evangelie dat ons is geschonken.
Bewaren wij dat onvervalst, of lengen wij dat aan met ideeën van de wereld om ons heen?

Nu de tijd ten einde loopt is het des te belangrijker dat wij een voorbeeld zijn voor die wereld en niet die wereld als een voorbeeld nemen voor ons. En dat niet alleen naar die wereld toe, maar ook jegens elkaar.

Laten we

‘elkaar bemoedigen, en dat des te meer naar mate u de dag van zijn komst ziet naderen’ (Hebr. 10:25).

In de komende afleveringen van dit jaar zullen we dan gaan zien wat dat voor ons betekent.

R.C.R

+

Voorgaande: Als de tijd ten einde loopt…. 1 Alles wat vroeger is geschreven #1

Over Christadelphians

Free Christadelphians or Brothers and sisters in Christ, living in Belgium, European Union. - Vrijë Christadelphians of Broeders en zusters in Christus wonende in België in de Europese Unie.
Dit bericht werd geplaatst in Christen zijn, Christendom, Christenheid, Geschiedenis, Godsdienst, Jehovah, JHWH, Jawheh, Elohim God, Yahuwah, Levensvragen, Religie, Wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Laat een Reactie achter - Leave a Reply

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.