Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 5 Voorbeeld van Daniël en Naar Gods beeld

Het voorbeeld van Daniël

Daniël werd door zijn omgeving gezien als een bijzonder wijs man, en door God als een man van buitengewoon geloof. Maar hij had er geen bezwaar tegen de koning van Babel te dienen. Hij had wellicht weinig keus, maar hij deed het met een loyaliteit welke die van een gedwongen dienstbaarheid verre te boven ging. In zijn opvatting had God hem daar geplaatst en hij verzette zich daar niet tegen. Toen echter de Perzen de macht overnamen, diende hij de nieuwe Perzische heerser met dezelfde loyaliteit. In moderne ogen zou hem dat wellicht een man zonder ‘karakter’ maken, maar in Gods ogen was Daniël een “zeer beminde man” (Dan. 10:11), die altijd deed wat God van hem verlangde. En dat hij en zijn metgezellen voldoende karakter bezaten blijkt uit het feit dat zij, als de noodzaak daar is, zowel het uitdrukkelijke bevel van de Babylonische koning als het bevelschrift van de Perzische vorst trotseren, zodra hun loyaliteit aan God in het geding komt. In feite geeft het korte boek Daniël ons een uitstekende les hoe wij om moeten gaan met God en de keizer.

 

Naar Gods beeld

Jezus vroeg:

“Wiens beeldenaar en opschrift is dit?”

En zijn vragenstellers moesten wel antwoorden dat die van de keizer waren. Zij hadden hun geld te dan­ken aan de organisatie van het Romeinse rijk, dus aan de keizer. Het geld was ahw. van de keizer en kon hem terug­gegeven worden als hij dat verlangde. Maar de mens zelf is ge­schapen naar Gods beeld (Gen. 1:27), hij draagt ahw. de beelde­naar en het opschrift van zijn God. En dus dient hij zichzelf aan God te geven. Zijn loyaliteit behoort aan God. En daar is hij persoonlijk verantwoorde­lijk voor. Dat betekent oa. dat de christen nauwelijks in staat is zich te laten vertegenwoordigen in zaken die more­le kanten kennen, omdat morele verant­woordelijkheid hooguit over­draagbaar is aan mensen die we goed ken­nen en waar­van we weten dat ze dezelfde uitgangspun­ten heb­ben.

 

Dat geldt in de allereerste plaats voor poli­tieke vertegenwoordiging. We kunnen be­lasting betalen en zijn vervolgens niet ver­antwoordelijk voor wat de overheid met dat geld doet. Maar we kunnen geen poli­tieke afge­vaardigde kiezen die nu juist daar­over beslist. We hebben in het vorige hoofdstuk al gezien dat onze positie in deze wereld actieve deelname in de politiek uitsluit.* Dat betekent tege­lijkertijd ook dat er geen ver­tegen­woordigers zullen zijn met dezelfde uitgangspunten als wij. Hooguit zul­len we mensen kunnen vinden die ten opzichte van bepaalde concrete vraagstuk­ken dezelfde mening zijn toegedaan als wij. Maar als wij hen afvaardigen als onze ver­tegenwoordi­gers zijn we tevens medever­ant­woor­delijk voor al hun andere beslissin­gen. Wie het betoog in het vorige hoofdstuk over de bijbelse onmoge­lijkheid van actieve politie­ke deelna­me goed gevolgd heeft, had daar waarschijnlijk toch al de conclusie uit ge­trokken dat ook ‘passieve’ deelna­me op dezelfde gronden uitgesloten is. Maar de onmogelijkheid om more­le verantwoorde­lijkheid over te dra­gen onderstreept dit nog eens.

 

Het tegenargument is uiteraard:

Moe­ten we de goddelozen dan maar hun gang laten gaan?

Moeten we ze de gelegenheid geven om ongehinderd hun antigoddelijke ideeën ten uitvoer te brengen?

Het ant­woord daar­op is dat wij de wereld toch niet kunnen veranderen, dat kan alleen God. Van ons wordt slechts verwacht dat wij in ons hoek­je van de samenleving Gods Naam hoog­houden; wat die samenleving verder doet is niet onze verant­woordelijkheid. De gedachte dat het kwaad in de wereld vrij spel zou heb­ben als wij het niet zouden verhinderen overschat onze mogelijkheden en ontkent de macht van God! De toestand in de wereld is iets waar God wel voor zorgt; dat kunnen we met een gerust hart aan Hem overlaten. Uiteindelijk zal alles goed komen, ook al ziet het daar op het moment niet naar uit. Uiteindelijk zijn wij niet verantwoordelijk voor de da­den van onze medemens, maar, en daar be­gonnen we mee, we kunnen onze mede­mens ook niet verantwoordelijk maken voor onze daden.

  • Rudolf Rijkeboer

*

Indien men verplicht is te gaan stemmen hoort men dat wel te doen. daar moet men dan ook zijn stem gebruiken om al of niet te reageren op wantoestanden en op te komen voor de zwakkeren of stemlozen.

Op het politieke element zijn er verscheidene meningsverschillen en zo komt het onze niet overeen met de Nederlandse en meerdere Engelstalige Broeders.

+

Voorgaande

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 1 Inleiding en Grondprincipe

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 2 Eerbied voor de overheid

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 3 God op de eerste plaats

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 4 God heeft de leiding

Advertenties
Geplaatst in Christen zijn, Godsdienst, Jezus Christus, Jesus, Jeshua, Jahushua, Levensvragen, Wereld | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 4 God heeft de leiding

God heeft de leiding

 Wie zich uit nationalistische motieven verzet tegen een overheersende macht loopt het risico zich te verzetten tegen een door God zo gewilde situatie. En dat geldt ook als die overheersende macht goddeloos is. Uiteraard dienen wij ons te onthouden van betrokkenheid bij dat goddeloos gedrag, maar dat betekent nog niet dat we die overheid ook dienen te bestrijden. In de tijd van het OT heeft God heidense grootmachten gebruikt om zijn volk te straffen. Dat werd profetisch ondersteund door mensen als Jesaja en Jeremia. Maar dat werd hen niet in dank afgenomen door mensen die meer geneigd waren de situatie te beschouwen door een politieke bril dan door een godsdienstige bril.

Assyrië  heeft het volk Israël veel kwaad berokkent. Dat was bijvoorbeeld voor de profeet Jona reden om geen gehoor te geven aan Gods oproep om te gaan prediken in Ninevé, de hoofdstad der Assyriërs. Jona zag liever dat God de stad en het land vernietigde, dan dat dat volk zich zou bekeren en gespaard blijven. Maar God had andere plannen en liet die niet dwarsbomen door Jona. Dat betekent nog niet dat Assyrië ongestraft zou blijven voor alles wat het Israël heeft aangedaan, verre van dat. God duidt dat aan door Jesaja. Eerst zegt Hij:

“Wee Assur, die de roede van mijn toorn is en in welks hand mijn gramschap is als een stok. Tegen een godvergeten volk [Israël] zal Ik die koning zenden, en tegen de natie waarover Ik verbolgen ben, zal Ik hem ontbieden om buit te behalen en roof te plegen en om het volk te vertrappen als slijk der straten” (Jes. 10:5-6).

Maar dan zegt Hij:

“Doch hij zelf bedoelt dit niet zó en zijn hart beraamt het niet zó, want hij heeft in de zin te verdelgen en talloze volken uit te roeien” (vs.7).

Assyrië wordt door God wel gebruikt in zijn dienst, maar blijft verantwoordelijk voor zijn eigen bedoelingen. Maar het omgekeerde geldt ook: ook al is een natie als Assyrië volslagen goddeloos bezig, het was niettemin Gods wil en werk, en het betaamde niemand om daar tegenin te gaan.

 

De koninkrijken Juda (geel) en Israël (blauw) in ca. 830 v.Chr. volgens de Bijbel

De koninkrijken Juda (geel) en Israël (blauw) in ca. 830 v.Chr. volgens de Bijbel

Dat laatste zien we sterk bij Jeremia. In Jeremia’s tijd vormden de Babyloniërs de grote wereldmacht. En ook zij worden door God gebruikt om zijn volk te straffen, in dit geval het zuidelijke Rijk, Juda. Jeremia predikt dat men zich aan Babel moet onderwerpen, maar het volk wil liever een verbond sluiten met Egypte, tegen Babel. Zij zien in Jeremia’s boodschap slechts een politieke uitspraak, en derhalve beschouwen zij hem als een landverrader. Dat zou ook de christen kunnen overkomen als hij in zo’n situatie terecht kwam. Wie acceptatie predikt van een macht die in zijn omgeving wordt gezien als de vijand hoeft niet op sympathie van die omgeving te rekenen.

+

Voorgaande

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 1 Inleiding en Grondprincipe

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 2 Eerbied voor de overheid

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 3 God op de eerste plaats

Geplaatst in Christen zijn, Wereld | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 3 God op de eerste plaats

In het vorige hoofdstuk hebben wij gezien hoe Jezus de aandacht er op vestigt dat men moet weten dat men slechts als bijwoners of vreemdeling in een land vertoeft en daar ook de machthebbers moet erkennen en hen geven wat hen toekomt. Wij moeten steeds ons verstand gebruiken en onze hoop richten op de genade, die ons geschonken wordt (1Pe 1:13) dit terwijl wij ons moeten onderwerpen aan het hogere gezag; want alle gezag komt van God, en ook het thans bestaande gezag is verordend door God. Het gaat zelfs zo ver dat men zou kunnen stellen dat wie zich dus verzet tegen het gezag, zich verzet tegen de verordening van God; en de weerspannigen zullen hun veroordeling krijgen. Het is dus noodzakelijk, dat men zich onderwerpt; niet alleen om de straf, maar ook uit plichtsbesef. Om dezelfde reden ook moet gij de belasting betalen; want wij moeten iedereen geven wat hen toekomt; belasting aan wie gij belasting, tol aan wie gij tol, ontzag aan wie gij ontzag, eer aan wie gij eer verschuldigd zijt. (Ro 13:1-7)

Maar God op de eerste plaats

Alleen als er een conflict dreigt met onze loyaliteit aan God, met het ge­hoorzamen aan Zijn geboden, is het geoorloofd, ja geboden, om tegen de overheid in te gaan. Als de Joodse overheid de apostelen te Jeruzalem wil beletten te prediken, zeggen Petrus en Johannes:

“Beslist zelf, of het recht is voor God, meer aan u dan aan God gehoor te geven; want wij kunnen niet nalaten te spreken van wat wij gezien en gehoord hebben” (Hand. 4:19-20).

En bij een volgende gelegenheid zeggen de apostelen opnieuw:

“Men moet Gode meer gehoorzamen dan de mensen” (Hand. 5:29).

Betaling van belastinggeld aan koning Karel V van Frankrijk in de 14e eeuw

Kennelijk geldt de regel dat een christen zijn overheid dient te gehoor­zamen zolang hem dat niet in conflict brengt met zijn verplichtingen jegens God. Waar dat wel het geval is, dient hij de geboden van die­zelfde overheid terzijde te stellen. Let op dat het niet aan de christen is om uit te ma­ken wat voor de overheid moreel goed of slecht is, het gaat er slechts om wat God aan hemzelf geboden of verboden heeft.
Als de overheid zich misdraagt zal God haar oordelen, maar dat is geen zaak van de christen. Zo betaalt de christen stipt zijn belasting, omdat dat op zichzelf niet goddeloos is. Wat de overheid vervolgens met die belasting doet is niet zijn zaak; dat is een zaak tussen God en die overheid.

+

Voorgaande

Gods vergeten Woord 21 #1 Pelgrims onderweg

Gods vergeten Woord 21 #2 Vreemdelingen en bijwoners

Gods vergeten Woord 21 #4 Heraut in plaats van revolutionair

Gods vergeten Woord 21 #7 Op weg naar een betere wereld

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 1 Inleiding en Grondprincipe

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 2 Eerbied voor de overheid

++

Geplaatst in Christen zijn, Wereld | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 2 Eerbied voor de overheid

Eerbied voor de overheid

Dat wij als christenen de overheid dienen te eerbiedigen vinden wij op meer dan één plaats in het NT. Pau­lus schrijft aan Timo­theüs:

“Ik vermaan u dan allereerst smekingen, gebeden en dankzeggingen te doen voor alle mensen, voor koningen en alle hooggeplaatsten… Dit is goed en aange­naam voor God” (1 Tim. 2:1-3).

En aan Titus:

“Herinner hen [de gelovigen te Kreta] eraan, dat zij zich aan overheid en gezag onderwerpen, gehoorzaam” (Titus 3:1).

Petrus schrijft aan de gelovigen in Klein-Azië:

“Onderwerpt u dan aan alle menselijke instellingen, om des Heren wil: hetzij aan de keizer, als opperheer, hetzij aan stadhouders, als door hem gezon­den… Eert allen, hebt de broederschap lief, vreest God, eert de keizer” (1 Petr. 2:13, 17).

Als Paulus in zijn brief aan de Romeinen (dwz. de gelovigen te Rome) een volledige uiteenzetting geeft van het evangelie, wijdt hij ook een uitge­breide passage aan de verhouding tot de overheid:

     “Ieder mens moet zich onderwerpen aan de overheden, die boven hem staan. Want er is geen overheid dan door God en die er zijn, zijn door God gesteld. Wie zich dus tegen de over­heid verzet, wederstaat de instelling Gods… Daarom brengt gij toch ook belastingen op; want zij zijn dienaren Gods, die juist op dit punt voortdurend letten. Betaalt aan allen het verschuldigde, belasting aan wie belas­ting, tol aan wie tol, ontzag aan wie ontzag, eerbetoon aan wie eer toekomt” (Rom. 13:1-2, 6-7).

Dat betekent niet dat elke overheid naar Gods maatstaven handelt. Het betekent alleen dat God die overheid toelaat, dat er geen overheid aan de macht is zonder dat God dat weet en tolereert. En het betekent dat elke overheid het recht heeft regels te stellen die het dagelijks leven regelen, zodat dat geen anarchistische chaos wordt. En dat wij dus niet het recht hebben ons daartegen te verzetten. Het is overigens tekenend dat deze herhaalde vermaningen juist in het NT te vinden zijn. Het onderstreept wat we in de voorgaande hoofdstukken hebben gezegd, nl. dat de ware gelovigen een minderheid zullen vormen in een land waar zij als vreem­deling vertoeven, maar waar zij geen politieke zeggenschap hebben.

+

Voorgaande

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 1 Inleiding en Grondprincipe

Geplaatst in Christen zijn, Levensvragen, Wereld | Tags: , , , , , , , | 1 reactie

Gods vergeten Woord 22 God en de Keizer 1 Inleiding en Grondprincipe

In het vorige hoofdstuk hebben wij gekeken naar de houding van ons in dit levens- of wereldbestel, waar de mens naar mogelijkheden heeft gezocht om alles onder controle te houden en goed te laten verlopen. Zo weten wij dat men doorheen de geschiedenis al heel wat rechtssystemen en beheerssystemen heeft uitgeprobeerd met allerlei politieke systemen of theorieën.

In onze maatschappij zoeken de mensen naar een doeltreffend beheerssysteem en heeft men landen waar de burgers bepaalde regels worden opgelegd die zij horen te volgen. Van land tot  land zijn die regels anders. Mits wij eigenlijk bijwoners of vreemdelingen in deze wereld zijn moeten wij ons als passanten aan die wetten en normen van het land waar wij verblijven aanpassen. Zelfs voor producten kan men afspraken vinden of normen zien gesteld worden waaraan bepaalde voorwerpen of consumptiegoederen moeten voldoen. Bij de opstelling van zulke normen en wetten verwacht men dat meerdere mensen en bedrijven zich er zullen aan houden. Wel kunnen wij over heel de wereld wel landen vinden, zoals o.a. België waar er veel wetten zijn opgesteld waar niemand of weinigen zich echt aan houden (neem bijv. de snelheidsbeperkingen op de wegen).

Wij zagen dat de de positie van de gelovige er een is als van een pelgrim. Hij is op doorreis naar een ander en beter land.
Jezus werd zo ook gevraagd wat de burgers moesten doen tegenover de Romeinse bezetter van hun land. Hij omzeilde de strik; hij vroeg om hem een muntstuk te tonen en vroeg wiens afbeelding dat bevatte. Toen zij, uiteraard, antwoordden dat dat de beel­tenis van de keizer was, zei hij:

“Geeft dan de keizer wat des keizers is, en Gode wat Gods is” (vs 21).

Dat is een grondprincipe voor ons leven. De keizer kan ons niet dwingen God te verzaken. Maar onze dienst aan God is geen excuus om ons onwelgevallige verplichtingen van de overheid ter­zijde te schuiven. Elk heeft immers recht op zijn eigen deel.

God en de Keizer

Van de gelovige wordt verwacht dat hij de boven hem gestelde overheid gehoor­zaamt. Alleen wanneer dat hem in con­flict zou brengen met zijn loyaliteit aan God is ver­zet geoorloofd. Per­soonlijk ‘recht’ speelt geen rol; zijn recht komt later. Loyaliteit en persoonlij­ke verant­woordelijk­heid zijn de sleutelbegrippen.

 

De evangeliën vertellen ons hoe de Fari­zeeën eens tot Jezus kwamen met de vraag:

“Is het geoorloofd de keizer belasting te beta­len of niet?” (Matt. 22:17).

File:Makovsky - monk-tax-collector-in-the-temple.jpg

Tollenaar of belastingontvanger – Konstantin Makovsky (1839–1915)

Het was een strikvraag. Als Hij zou zeggen dat het ge­oor­loofd was zou meteen het hele volk zich tegen Hem keren. Want de Ro­meinen wa­ren bezetters en niets stuitte de Joden zo­zeer tegen de borst als het betalen van belasting aan de buitenlandse overheerser. Bovendien vormden de Joden niet Gods eigen volk? De tolgaarders (‘tollenaars’), die in dienst van de Romeinen belastingen inden, waren uitgestoten uit de maatschap­pij en mochten niet deelnemen aan het religieuze leven, omdat hun be­zigheid niet alleen werd ge­zien als landverraad, maar zelfs als godde­loos. Als Jezus zou zeggen dat belas­ting betalen aan de keizer ge­oorloofd was, zou­den zij hem kun­nen aanklagen wegens goddeloze leer. Maar als Hij zou zeggen dat het onge­oorloofd was, was het eenvou­dig om Hem aan te klagen bij de Romeinse autoriteiten.

 

+

Voorgaande

Gods vergeten Woord 21 #1 Pelgrims onderweg

Gods vergeten Woord 21 #2 Vreemdelingen en bijwoners

Gods vergeten Woord 21 #4 Heraut in plaats van revolutionair

Gods vergeten Woord 21 #7 Op weg naar een betere wereld

Fragiliteit en actie #12 Beperking

Kleurblindheid en verkeerscode

++

Aanvullende lectuur

  1. Een huis voor God
  2. Een huis bouwen voor God
  3. Christen zijn is de leider Jezus volgen
  4. Hoe omgaan met huidige moeilijkheden
  5. Opgetekend in je hoofd wat is neergetekend
  6. De maatschappij weerspiegelen
  7. Oude en al of niet aangepaste Wetten
  8. Joodse Wetten en Wetten voor Christenen
  9. Godsgebeuren en Kerk in Europa
  10. Ons politieke systeem en het jongleren met menselijke wetten
  11. De hele wereld door middel van een lens bekijken
  12. Wanneeer wij liefhebben is er geen nood aan wetten
  13. Geen mens is vrij die geen meester van zichzelf is
  14. Beter een arme die in oprechtheid wandelt
  15. Slag om waardigheid in zuivere natuur
  16. Boerkini’s, bedekking van lichaam en normen en waarden

+++

Gerelateerd

  1. Podcast: Wet- en regelgeving
  2. Normen en waarden
  3. 2. Keuzes maken vanuit je hart
  4. Regels over werken in koude omstandigheden
  5. Loyaliteit
  6. Vreemdeling in eigen land
  7. Westers fundamentalisme
  8. Regels in Thailand, houden de Thai zich eraan?
  9. Rare regels in Thailand: moet je ze volgen?
  10. Wijzen met je voeten in Thailand: doe het niet!
  11. Voorbereiding Jordanië reis: alles wat je moet weten
  12. Die totale Überwachung
  13. Dänische Richter strafen Facebook-Mobber hart ab
  14. Steckdosen, Container, Schuhgrößen: Wie DIN-Normen den Alltag prägen
Geplaatst in Christen zijn, Christendom, Geschiedenis, Jezus Christus, Jesus, Jeshua, Jahushua, Wereld | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

Gods vergeten Woord 21 #7 Op weg naar een betere wereld

Op weg naar een betere wereld

 

Is de christen nu conservatief of progressief? De christen meent dat de huidige wereld principieel niet deugt, en dus veranderd moet worden. In zijn visie gaat het niet om aanpassingen, maar om een fundamentele wijziging van de grond­slagen. Hij verwacht die verandering en stelt zijn hele leven in dienst van het ko­mende ‘vrederijk’; hij anticipeert daar als het ware al op. Dat lijkt hem in het kamp der progressieven te doen thuishoren. An­der­zijds, we zeiden het al, staat hij voor funda­mentele waarden die door de progressieven allang zijn verworpen en bij het huisvuil gezet. Hij streeft niet naar verandering om der wille van de verandering. Hij verwerpt geen dingen alleen omdat ze van vroeger en dus ‘verouderd’ zijn. Hij meent niet dat elke tijd om zijn eigen normen en waarden vraagt. Hij gelooft integendeel in eeuwige waarden. Wat goed was voor de wereld van gisteren is dat in zijn ogen ook voor de wereld van vandaag, en die van morgen. Dat maakt hem aartsconservatief. De christen is feitelijk op weg naar morgen met de dienstregeling van gisteren.

 

We zien dus telkens weer dat de positie van de gelovige er een is als van een pelgrim. Hij is op doorreis naar een ander en beter land. Hij heeft hier, in de woorden van de schrijver aan de Hebreeën, “geen blijvende stad”, maar “hij zoekt de toekomstige” (Hebr. 13:14). Hij zal zich in zijn dagelijkse leven ten opzichte van zijn medemens ge­dragen naar Gods maatstaven, maar hij heeft geen deel aan de dingen van deze wereld, omdat dat niet zijn wereld is. Hij verwacht een betere wereld, waarvan hij weet dat hij die niet zelf tot stand kan brengen; alleen God kan dat. In zijn dage­lijks leven is hij superprogressief en aartsconservatief tegelijk. En in tegenstelling tot vroeger, toen hij juist een vreemdeling was voor het Koninkrijk Gods, is hij daar nu als burger, met burgerrecht, in opgenomen:

“Bedenkt daarom dat gij, die vroeger heidenen waart naar het vlees, en onbesneden genoemd werd door de zogenaamde besnijdenis, die werk van mensenhanden aan het vlees is, dat gij te dien tijde zonder Christus waart, uitgesloten van het burgerrecht Israëls en vreemd aan de verbonden der belofte, zonder hoop en zonder God in de wereld” (Efez. 2:11-12).

Dat was onze staat vroeger. Maar nu geldt voor ons:

“Zo zijt gij dan geen vreemdelingen en bijwoners meer, maar medeburgers der heiligen en huisgenoten Gods” (Efez. 2:19).

+

Voorgaande

Gods vergeten Woord 21 Intro: In de wereld maar niet van de wereld

Gods vergeten Woord 21 #1 Pelgrims onderweg

Gods vergeten Woord 21 #2 Vreemdelingen en bijwoners

Gods vergeten Woord 21 #3 Gelovig afwachten

Gods vergeten Woord 21 #4 Heraut in plaats van revolutionair

Gods vergeten Woord 21 #5 Fundamentele verschillen

Gods vergeten Woord 21 #6 De christen en de politiek

Volgende nieuw hoofdstuk: Gods vergeten Woord 22

Geplaatst in Christen zijn, Levensvragen, Wereld | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

Gods vergeten Woord 21 #6 De christen en de politiek

De christen en de politiek

Uit het voorgaande blijkt duidelijk dat de christen zich moeilijk kan identificeren met bepaalde politieke stromingen. Al lijken er op het eerste gezicht wel raakpunten te zijn, het zou uiteindelijk neerkomen op een huwelijk van zeer onge­lijke partners. En zo’n huwelijk is gedoemd vroeg of laat te mislukken (1 Cor. 6:14). Daarvoor zijn de uitgangspunten te ver­schillend. Dat samengaan van RK priesters met Marxistische stromingen was zo’n huwelijk. Inderdaad leek het oppervlakkig gezien niet onlogisch. Streefden beide stromingen niet naar een paradijs op aarde? Maar de uitgangspunten zijn totaal verschillend en de sleutelrol die de Messias speelt in de christelijke verwachting moest in het Marxis­me wel ontbreken. De chris­ten kan zich eenvoudigweg niet vereenzel­vigen met bestaande politieke stromingen. Blijft uiter­aard de vraag of de christen een eigen politieke stroming kan opzetten. Eigenlijk is die vraag al beantwoord. Maar we zullen hem toch nog wat nader bekij­ken.

 

Een goed voorbeeld is te vinden in Paulus’ brief aan de Filippenzen. Dat vereist echter wat toelichting. Filippi was een zoge­naam­de Romeinse kolonie (Hand. 16:12). Dat betekende dat de bewoners Romeins burger­recht hadden. Zij waren, staatkundig ge­zien, geen Grieken maar Romeinen. In de stad gold dan ook geen lokaal, Grieks, recht, maar Romeins recht. Als Paulus er komt prediken en zich door die prediking vijanden heeft gemaakt onder de plaatselij­ke bevolking dan sleuren deze hem en zijn metgezel voor de stadsbestuurders met de beschuldiging:

“Deze mensen brengen onze stad in rep en roer, daar zij Joden zijn, en zij ver­kondi­gen zeden, die wij als Romeinen niet mogen aanvaarden of volgen” (Hand. 16:20-21).

De stadsbestuurders laten hen daarop gese­len en gevangen zetten, maar de con­sterna­tie is groot als de volgende dag blijkt dat Paulus en zijn metgezel eveneens Ro­meins burgerrecht hebben (vs 37-38). In zijn brief aan de gemeente die, ondanks deze tegenstand, in Filippi is ontstaan schrijft Paulus later:

“Want wij zijn burgers van een rijk in de hemelen, waaruit wij ook de Here Jezus Christus als verlosser verwachten” (Fil. 3:20).

Zoals de burgers van Filippi in feite burgers waren van het verre Rome, en niet onderworpen aan Grieks recht, maar aan Ro­meins recht, iets waar zij danig trots op waren, zo is de ware gelovige in feite een burger van een komend hemels rijk en niet van een huidig aards rijk, en derhalve ge­houden aan, en bezig met, de regels van dat rijk. Dat sluit actieve deelname in de poli­tiek van dat aardse rijk volledig uit. Hij kan in zijn eigen omgeving sociaal bezig zijn, maar niet politiek bezig. Want politiek betekent besturen en bezig zijn met de dingen van de staat.

+

Voorgaande

Gods vergeten Woord 21 Intro: In de wereld maar niet van de wereld

Gods vergeten Woord 21 #1 Pelgrims onderweg

Gods vergeten Woord 21 #2 Vreemdelingen en bijwoners

Gods vergeten Woord 21 #3 Gelovig afwachten

Gods vergeten Woord 21 #4 Heraut in plaats van revolutionair

Gods vergeten Woord 21 #5 Fundamentele verschillen

Vervolg: Op weg naar een betere wereld

Geplaatst in Christen zijn, Levensvragen | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Gods vergeten Woord 21 #5 Fundamentele verschillen

Fundamentele verschillen

De politiek progressieve moet zelf zijn idea­len zien te verwezenlijken, met hulp van gelijkgestemden. Hij moet daartoe de maat­schappij fundamenteel veranderen en ver­werpt dan ook de bestaande waarden, evenals die uit het verleden, die kennelijk evenmin in staat zijn geweest om sociale rechtvaardigheid te brengen. Desnoods is hij bereid de barricaden op te gaan en eventu­eel zelfs bloed te vergieten uit naam van zijn menselijke idealen. De christen daaren­tegen ziet de huidige maatschappij niet als een falen van de christelijke leer. Hij is veeleer van mening dat de christelijke waarden nooit een eerlijke kans hebben gekregen, wegens de menselijke hebzucht en machtshonger die menselijke leiders op den duur altijd weer op het verkeerde pad leidden. De oplossing die hij ziet is een lei­der die meer dan alleen maar menselijk is, en die getoond heeft er alles, maar dan ook alles, voor over te hebben om zijn God te dienen en diens geboden uit te voeren.

 

Wie politiek progressivisme prediken wijzen graag op het feit dat 2000 jaar Christendom geen betere wereld heeft gebracht. Maar ze zijn zelden duidelijk over de oorzaak daar­van. En het valt wel te raden waarom: hun idealen gaan juist uit van een geloof in het goede in de mens; ze ver­wach­ten dat een toekomstige generatie van zo­danig goede wil zal zijn dat er rechtvaar­di­ge wetten komen die ook rechtvaardig zullen worden toegepast. En een waterdicht systeem van democratische controle moet garanderen dat eventuele slechtwillenden tijdig uit het proces kunnen worden verwij­derd. We kunnen dat naïef noemen, maar wat voor alternatief hebben zij? Zij hebben geen Jezus Christus achter de hand die ooit eens de bezem door het menselijk bestel zal halen, om Gods bestel te vestigen. Als je dan niet gelooft in het inherent goede in de mens, dat eens zal overwinnen, wat voor hoop heb je dan nog?

 

Misschien is dit het punt om even een mo­gelijk misverstand recht te zetten. We heb­ben tot nu toe vrijwel uitsluitend ge­sproken over de tegenstelling tussen de Bijbelse boodschap en politiek progressivis­me. Dat wil niet zeggen dat er geen tegen­stelling zou zijn ten opzichte van politiek conserva­tisme. Verre van dat. Maar politiek conser­vatisme, zoals in extremo gedemon­streerd in rechtse dictaturen, is al te duide­lijk geba­seerd op het handhaven van be­staande machtsstructuren ten koste van brede lagen van de bevolking. Dat in diver­se van zulke dictaturen de kerk een hecht verbond is aangegaan met de wereldse machthebbers onderstreept alleen de cor­rumperende invloed van macht. Met de bijbelse boodschap heeft dat niets te maken. De reden dat we daar minder aandacht aan besteden, is dat de verhou­dingen daar veel duidelijker liggen en der­halve minder toelichting be­hoeven.

+

Voorgaande

Gods vergeten Woord 21 Intro: In de wereld maar niet van de wereld

Gods vergeten Woord 21 #1 Pelgrims onderweg

Gods vergeten Woord 21 #2 Vreemdelingen en bijwoners

Gods vergeten Woord 21 #3 Gelovig afwachten

Gods vergeten Woord 21 #4 Heraut in plaats van revolutionair

Geplaatst in Christen zijn, Christendom, Wereld | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

Gods vergeten Woord 21 #4 Heraut in plaats van revolutionair

In de vorige hoofdstukken hebben wij besproken hoe diegene die tot het Christelijk geloof is gekomen gezocht heeft naar de Bijbelse waarden en principes, waarbij er groeperingen waren zoals de anabaptisten die wel op het goede spoor zaten, maar waarbij er bepaalde groepen en/of individuen te wereldvreemde ideeën naar voor schoven of mensen hadden die op eigen houtje de wording van het Koninkrijk van God wensten te bespoedigen, welke de hele beweging in diskrediet bracht.

Heraut in plaats van revolutionair

Voor wie naar bijbelse maatstaven tracht te leven is er een fundamenteel verschil tussen zijn houding en die van de politiek progres­sieven. Linkse groeperingen in de maat­schappij streven naar een betere wereld die zij met alle middelen tot stand proberen te brengen. Voor radicaal-linkse groeperingen kan dat zelfs het gebruik van geweld inhouden; het doel heiligt in hun ogen die middelen. De christen verwacht echter een betere wereld die God op zijn tijd zal brengen. Hij, de christen, is de heraut van die wereld, maar niet de revolutionair die hem tot stand zal brengen. Dat laatste is Gods werk. Wel zal hij in zijn eigen omgeving trachten zo veel mogelijk te handelen en te leven naar de maatstaven van die wereld, maar hij is er zich van bewust dat hij niet uit eigen kracht de gehele bestaande wereld zal kunnen veranderen; en dat zijn Heer dat ook niet van hem verwacht. Zijn verblijf in deze wereld is slechts een scholing voor de komende.

raffaello-sanzio-da-urbino-st-paul-preaching-at-athens-cartoon-for-the-sistine-chapel.jpg

Heraut Rafaël predikend in Athene

+

Voorgaande

Gods vergeten Woord 21 Intro: In de wereld maar niet van de wereld

Gods vergeten Woord 21 #1 Pelgrims onderweg

Gods vergeten Woord 21 #2 Vreemdelingen en bijwoners

Gods vergeten Woord 21 #3 Gelovig afwachten

Vervolg: Fundamentele verschillen

++

Aanvullende lectuur

  1. Schepper en Blogger God 10 Een Blog van een Boek 4 Luisteren naar Blogger
  2. Niets kan de man met de juiste mentale houding stoppen van de verwezenlijking van zijn doel
  3. Onze houding voor moeilijke taak
  4. Houding van Christen bij pest gedrag
  5. Opgepast voor oproepers tot wraak
  6. Wapens van de gelovige bij voortdurend geweld
  7. Mensen vergeten niet hoe je hen liet voelen
  8. Geestelijke vorming tot heiligheid #2
  9. Wacht niet op anderen voor een gezonde houding
  10. Jouw enige beperkingen zijn diegene die je op jezelf hebt gesteld
  11. Opstaan in het leven om zelf verandering aan te brengen
  12. God zal niet vragen …

+++

Gerelateerd

  1. UK foreign policy ‘has risen terror threat’ says Green party co-leader who backs Corbyn Het tweede deel van een drie-delige BBC-documentaire over Gladio. – een geheim leger – onder leiding van de CIA, MI6 en NAVO – dat verantwoordelijk is voor de dood van honderden onschuldige Europese burgers, waarna ze de feiten probeerden in de schoenen te schuiven van linkse groeperingen.
Geplaatst in Christen zijn, Geschiedenis, Levensvragen, Religie, Wereld | Tags: , , , , , , , , , , | 6 reacties

Gods vergeten Woord 21 #3 Gelovig afwachten

Gelovig afwachten

Als wij geloof hechten aan Gods beloften zijn wij zeker van de vervulling daarvan. Als wij daarvan overtuigd zijn, zijn wij ook bereid om onze huidige ‘opleiding’ af te maken en de eventuele beproevingen te verdragen:

“Want ik ben er zeker van, dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid, die over ons geopenbaard zal worden” (Rom. 8:18).

Braziliaans ‘bevrijdings’ theoloog, filosoof en schrijver Leonardo Boff, één van de stichters van de bevrijdingstheologie samen met Gustavo Gutierrez.

Het is dus de taak van de gelovige om in dit leven zijn principes, dwz. de bijbelse principes, in de praktijk te brengen. Het is duidelijk niet de bedoeling dat hij op eigen houtje gaat proberen Gods Koninkrijk op aarde te vestigen, laat staan dat met geweld te doen. Zulke pogingen zijn in het verleden wel gedaan, oa. door bepaalde stromingen onder de 16e-eeuwse anabaptisten. Dat heeft hun hele beweging danig in discrediet gebracht, met als gevolg dat ook de wel Bijbelse ideeën die in die kringen leefden, nooit serieus genomen zijn door de navolgers van de Hervormers, nog afgezien van de heersende Katholieke Kerk die hen bloedig vervolgd heeft. En dat is jammer, want er waren velen onder hen die wel op het Bijbelse spoor zaten. Doch ook in onze dagen hebben goedwillende predikers geprobeerd zelf het Koninkrijk Gods te vestigen. We hoeven maar te denken aan die stroming in de RK kerk die de zogenaamde bevrijdingstheologie predikte, wat vooral in Zuid-Amerika leidde tot veel sympathie voor allerlei Marxistische ‘bevrijdingsbewegingen’.

+

Voorgaande

Gods vergeten Woord 6 Verloren Wetboek 5 Ketters

Gods vergeten Woord 19 Het Lichaam van Christus 5 Leerschool en Gemeenschappelijk bezit

Gods vergeten Woord 21 Intro: In de wereld maar niet van de wereld

Gods vergeten Woord 21 #1 Pelgrims onderweg

Gods vergeten Woord 21 #2 Vreemdelingen en bijwoners

Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen #12 Anabaptisten

Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen #13 Hutterieten of Hutteriaanse Broeders, Boheemse Broeders en Broederschap van eenheid

16° Eeuwse Broeders in Christus

Vervolg: Heraut in plaats van revolutionair

++

Aanvullende lectuur

  1. Gewortelden in Christus en factoren voor het succes van de reformatie
  2. Valse profeten en leraren als roofzuchtige wolven in schaapskleren #1 Stromen van gelovigen
Geplaatst in Christen zijn, Levensvragen | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 reacties